week 1

Hier ben ik dan, in Oeganda. Na meer dan een jaar voorbereiding, eindelijk aangekomen op zondag 31 januari 2010. ’s Morgens om 7u15 vertrokken in Zaventem en ’s avonds om 22u mooi op tijd aangekomen op de luchthaven van Entebbe waar Kim (vervangster van Jeroen van Be More) me stond op te wachten. Voor de geïnteresseerden: op het vliegtuig heb ik naar “The Ugly Truth” gekeken, een dutje gedaan met de cd van Eels op de achtergrond (tip van Joris ;)), daarna een poging gedaan om naar “The curious case of Benjamin Button” te kijken, maar in slaap gevallen. Daarna een poging gedaan om naar “Up” te kijken, maar ook weer in slaap gevallen, oeps! Ik doe een tweede poging om deze films te bekijken binnen 4 maanden bij mijn terugkeer, hopelijk zitten ze dan nog in het aanbod van British Airways.
Zondagavond na het drinken van een pintje in de backpackers met de andere vrijwilligers in Sunset Motel geslapen omdat de backpackers vol zat, Niels en Kim sliepen daar ook. Maandagmorgen om 8u15 opgestaan, ontbeten en naar de backpackers kennis gemaakt met de andere vrijwilligers. Rond de middag is onze chauffeur, Dissan, ons komen oppikken om aan de tocht naar Lwengo te beginnen. We zijn een stukje door Kampala gereden, wat een chaos. Johanna, de vrijwilligster die al een maand in Lwengo zit, was net aan het vertellen dat er relatief weinig ongevallen in het verkeer gebeuren toen we net een ongeval zagen gebeuren. Een fiets die gewoon tegen een busje aan knalde waarbij de zijspiegel van het busje eraf viel. Er werd wat op elkaar geroepen en verder gereden. Onderweg hadden we tijd genoeg om van het mooie uitzicht te genieten, Oeganda is met zijn groene heuvels echt wel een heel mooi land. Na 2 uur zijn we aan de evenaar aangekomen, waar we uiteraard een foto hebben getrokken en een wrap hebben gegeten. Vervolgens zijn we verder gereden en na een uurtje zijn we dan in Masaka aangekomen waar we geld zijn gaan afhalen en belkrediet voor onze telefoonkaart hebben gekocht. Op de weg van Masaka naar Lwengo waren wegenwerken aan de gang waardoor het een hobbelige en stoffige tocht was, gelukkig hadden we redelijk luxueuze auto met airco, zodat de ramen niet open moesten.
Na weer een klein uurtje rijden kwamen we dan eindelijk op het project aan. De kindjes zien je al van ver aankomen en roepen heel de tijd “Muzungu” (blanke) terwijl ze wuiven. Het contrast met de stad is heel groot. We wonen in het huisje van de projectleider. Het bestaat uit een living met zetel en tafel met een aantal stoelen, twee slaapkamers met elk twee bedden en nog net genoeg ruimte om je valies te zetten en een kamertje van 2m op 1m waar we onszelf wassen. Dankjewel Nelleke om de bushdouche achter te laten! Als er stroom is kunnen we water koken zodat we warm water hebben om ons te douchen, heerlijk! Deze week is de stroom al elke dag voor een paar uur uitgevallen, dit was vorige maand blijkbaar niet het geval, balen voor ons. Het toilet is een put in de grond met een hokje rond. (Voor de geïnteresseerden: Oefening baart kunst, ik moet me steeds concentreren om goed te mikken, maar ik begin er al redelijk goed in te worden ;)) We verblijven naast het schooltje voor de kleine kindjes. Deze is sinds maandag terug begonnen en er lopen constant kindjes rond. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds spelen ze aan ons huisje. Dit nodigt natuurlijk uit om mee te gaan spelen, zo hebben we al touwtje gesprongen, bellen geblazen, flesjes met zand gevuld, met de bal gespeeld,… Lotte en ik willen nu ook een sjoelbak maken zodat ze daarmee kunnen spelen, de dopjes van de lege flesjes water gebruiken we dan als schijfjes om mee te schuiven. ’s Morgens eten we brood, als er stroom is kunnen we dit roosteren en is dit wel te eten, niet-geroosterd ben ik er geen fan van. We krijgen hier elke middag heerlijk eten dat door de vrouw van de projectleider wordt klaargemaakt. Deze lunch bestaat uit rijst of pasta, aardappelen, matoke, erwtjes of bruine bonen, pindasaus, kool en nog een aantal groenten. Veel vitamientjes! ’s Morgens, ’s middags en ’s avonds krijgen we fruit, rond deze tijd zijn dat vooral ananas, advocado’s, kleine banaantjes en watermeloen. We hebben ook nog een paar mango’s gegeten, maar die zijn stilletjes aan aan het opgeraken. Als avondeten krijgen we altijd de keuze tussen een chapatti (soort pannenkoek) of een Rolex (chapatti met omelet en tomaat), allebei ook heel lekker.
Dinsdag hebben we uitleg gekregen over het project door de projectleiders Anthony en Vincent. Dit heeft een hele voormiddag geduurd en in de namiddag hebben we een wandeling gemaakt door een stuk van het werkgebied. We hebben de primary en secundary school bezocht en zijn tussen de bananplanten door, langs de kleine paadjes, bij een aantal gezinnen langsgegaan. Deze waren allemaal heel gastvrij en gaven ons kleine bankjes of matjes om op te zitten. Bij de zus van Anthony heb ik een compliment gekregen omdat ik volgens haar ging zitten als een echte Oegandese vrouw, hoewel dit heel toevallig was doordat ik een rok aan had en dat dus niet zo handig is om dan op een matje te gaan zitten. We hebben ’s avonds ook nog een marktje bezocht (een klein grasveldje) waar we kleine banaantjes hebben gekocht. Vanaf dan zaten we weer zonder elektriciteit voor de rest van de avond. We hebben voor het slapengaan nog Amarula gedronken, iets Baileys-achtig, om de verjaardag van Johanna te vieren, zij was maandag jarig.
Woensdag zijn we weer om 7u opgestaan, vanaf dat het licht wordt, zijn wij ook uit de veren. Er was nog steeds geen stroom, dus douchen met koud water! We hebben kennis gemaakt met het meest gebruikte vervoersmiddel in Oeganda: de Bodaboda. Lotte en ik, samen met Vincent en de chauffeur op één motorfiets! Maar al bij al zaten we nog wel comfortabel. Uit de groene velden en tussen de bananenplanten door horen we steeds kinderen “muzungu”, “see you”, “doei” of “hoi” roepen, ze komen dan aangerend en wuiven heel enthousiast. Op de duur deden onze armen pijn van terug te wuiven. We hebben de waterput bezocht waar de mensen met hun jerrycan water gaan halen. We hebben een aantal gezinnen bezocht die een watertank van de organisatie hebben gekregen en we zijn naar de waterpomp in de vallei geweest. De weg hiernaartoe was best wel eng met de bodaboda, heb enkele doodsangsten uitgestaan, maar ik heb het overleefd :D Van de gezinnen kregen we allerlei fruit (advocado’s, mango’s, papaya, jackfruit en een vreemde soort besjes) om ons te bedanken voor het werk dat de vrijwilligers allemaal verrichten.  
Donderdag hebben we in de voormiddag weer vergaderd en het programma voor de komende weken bepaald. Ik zal mij vooral bezig houden met de jongeren in de community. Ik zou graag een clubje opstarten voor meisjes van 12-15 jaar om over jongens, seks, HIV, hygiëne,… te praten. Ik ga waarschijnlijk ook op de secundaire school helpen en ik zou ook graag in het health centre mee helpen. Ik kijk ook enorm uit naar de home visits die we elke vrijdag zullen doen. We gaan dan bij de gezinnen langs en overlopen dan een vragenlijst om te kijken hoever ze staan in het verbeteren van hun woon- en levensomstandigheden. Anthony wou ook dat ik hielp bij een nieuw project dat ze opstarten: het “civil society empowerment – project”. Wat dit juist inhoudt moet ik nog eens goed navragen, maar het zou wel geschikt zijn voor mijn stage. In de namiddag hebben we Lugandalessen gekregen van George. Ik ken al een aantal veel gebruikte woordjes. Ik hoop na 16 weken toch iets meer te kunnen, maar mijn verwachtingen zijn laag want het is echt moeilijk. Na de Lugandalessen hebben we met George nog wat gepraat over de gewoonten in Oeganda en in België/Nederland en de verschillen daartussen.
Sinds woensdag heb ik mijn horloge uit gedaan. Ik kijk nu nog 3 keer per dag op mijn gsm om te kijken hoe laat het is, maar voor de rest begin ik al op het Oegandese ritme te leven, zonder tijdsbesef! In tegenstelling tot in andere Afrikaanse landen werken de mensen hier best lang. De bouwvakkers die al een hele week herstellingswerken aan ons huisje aan het doen zijn, zijn hier van 9u ’s morgens tot 7u ’s avonds. Dit terwijl het hier echt wel heet is de laatste dagen. Ik heb hier geen thermometer, maar ik denk dat het ongeveer 30 graden is. De Oegandezen klagen er zelf over, het is veel warmer dan het normaal is. Op donderdagavond hebben we voor de eerste keer echt regen gehad. Op het golfplatendak van ons huisje klinkt dit altijd veel erger dan het in feite is.
Ik ontvang ook graag sms’jes op mijn Oegandese nummer, mijn Belgische heb ik voorlopig niet meer in gebruik. Terugsturen lukt niet altijd en ook niet naar iedereen, maar ik doe mijn best. Het nummer:  +256702437928
 
Tot volgende week, “See you” zoals de kindjes het roepen of “Tunalabagana” in het Luganda!

Previous message | Next message

Reactie toevoegen

CAPTCHA
Typ de code over om spam tegen te gaan.

Reacties

Lien

Hey Katrientje,
leuk om te horen dat alles daar goed gaat! Ik heb al veel aan je gedacht hoor! Je zal de koude douches wel snel gewoon worden, daar worde hard van :D! Tot snel meid xxxxx

Nick Nestor

Het sponsenbrood van Afrika is inderdaad niet echt te eten.. Die zoete patatten vond ik wel de max. Zolang ge de lokale lekkernij niet moeten eten, komt alles goed. De exacte naam van dat breitje ontsnapt me even, maar t'heeft iets te maken met geplette bananen. (En nee, geloof me vrij, niet te eten!)

Kim

ik kan nog altijd ni geloven dat gij gwn in AFRIKA zit! Keek wel ongelofelijk uit naar iets van bladvulling hier, dus ben blij dat ik aan uw avontuur eindelijk wat invulling kan geven! Die foto van dat evenaarsding is overigens redelijk grappig en dat ding lijkt zéér sterk op dat wat ik in mijn-boekje-voor-u heb gedropt! Ik ga u mailen om al de rest wat ik moet vertellen, te zeggen. Da's n beter plan dan het hier tentoontestellen ;) X

Toa Van der Veken

Donsie, je bent daar precies goed gesetteld!
nu al prachtige foto's, ik wacht ongeduldig op de rest... :)
Hier in Baal is nog nix "shocking" gebeurd om over naar huis (of Afrika :D) te schrijven. Als dat wel gebeurd, ben je de eerste die het weet ;)

Nog veel plezier daar, geniet ervan!

Toa

Maarten

Het ziet er daar geweldig uit! Je hebt je precies al goed aangepast aan de leefomstandigheden ginder. Amuseer je nog goed ginder (dat zal wel geen probleem zijn zeker met die lange en drukke dagen). Ik zou zeggen ; geniet van elk moment, want voor dat je het weet, is het al voorbij!

Groetjes,

Maarten

Linda Lippens

Hallo Katrien,

Fijn dat je goed bent aangekomen. Ik ga jouw reisverslag elke week lezen want ik vind het super interressant wat je doet.

Ruben Van Rompaey

Donser baby, doe da goe he daar tusse die mannekes!

Katrien Dons

Name: Katrien Dons
Leeftijd: 29

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 01 feb 2010 tot 22 mei 2010